स्वार्थी मायालुको प्रेम

यो स्वार्थी संसारमा आफुलाई मात्रै किन घात भए जस्तो लाग्छ | किन किन चोट पर्दा आफुलाई मात्रै परे जस्तो लाग्छ | कत्रो बोझ खसे जस्तो लाग्छ उठ्नै नसक्ने गरि, के खस्यो यो कोमल तालु माथि ? कति सकोस यी बिचारहरु एउटा टाउको अनि त्यहाँ भित्र भएका दुइवटा दिमागले, खुशी त सबैले बाडीचुडी लिन्छन तर दुख? अह कोहि लिन मान्दैन | किन मानुन् पनि, म नै भए पनि स्वीकार गर्दिन थिए | कसैको खुशीमा हास्न सक्छु म पनि तर दुख पर्दा दुखी हुने रितिरिवाज जन्मैदेखि चलिआएन | हुन त समाजले नै अस्वीकारेको चलन म कसरी स्वीकार्न सक्छु र ? जीवन निरन्तर बगी रहेन क्रममा एक अनायासै घटना घट्न पो पुगेछ, जहाँ म चुर्लुम डुबेछु, निसासीन पुगेछु, स्वाछ हावाको त आशा पनि छैन | कता कता हलचल गर्दा म निसासीनबाट मुक्त भए | हुन पनि हो, कुनै पशुलाई मानिस जस्तो बोल्न सक्ने बनाउनु मेरो प्रयास ठुलो गल्ति थियो | पशु आखिर पशुमै सिमित हुदोरहेछ | भनौ एउटा गाईलाई एकपटक अर्काको बाली चोरेर खाने बनि भैसकेपछि त्यस गाईलाई त्यो बलि नचोरी चित्त नबुझ्ने रहेछ | एक पटक अर्काको भावना माथि गहिरो ठेस पुर्याउनेछ मानिसलाई के थाहा, भवनको कदर गर्नुपर्छ भन्ने, पटक पटक प्रहार गर्छ जहाँ ऊ आनन्दको सास फेर्न पुग्छ | मानिस भए पो थाहा हुन्छ उसलाई अर्काको विश्वासलाई विश्वासघात गर्दा मन कति टुक्रामा टुक्रिन पुग्छ भनेर त्यो एउटा सिसाको गिलास फुटेर चक्नाचुर हुन्छ र मानिसले त्यस टुक्रेको गिलासलाई जोड्न खोज्नु कति सम्मको मुर्खता होला | त्यस्तै त्यो कोमल मनलाई पनि टुक्रा-टुक्रा परेर जोड्न खोज्नु, “कालिदास” महामुर्खमा गनिन्थ्ये, रुखको  टुप्पोमा बसेर फेद ढाले जस्तै त्यो टुक्रेको मनलाई जोड्नु महामुर्खाता बाहेक अरु केहि छैन | कति मुर्ख बन्दा रहेछन त्यो अर्काको शारीरिक मायामा फसेपछि, म कल्पना पनि गर्न सक्दिन कि जीवनमा यस्तो मोड पनि आउदो रहेछ | जिउदो लास भएर बाच्नु पर्ने दिन पनि आउदो रहेछ, जहाँ मान्छेको सास त छ तर सास संरक्षण गर्न संरक्षक नै नभए पछी | कति विश्वास गर्छन है मानिसहरु त्यो बनावटी मायामा; त्यो स्वाछ, निस्वार्थ अनि पबित्र मायालाई माटोमुनी गाडेर त्यही माटो माथि हिड्दाको मज्जा त अर्कै आउछ नी हैन ? सायद त्यस्तो आनन्द त स्वर्गको राजा इन्द्रलाई पनि थिएन होला | हुन त सत्यकुरा जहिले तितो नै हुने गर्दछ | जहाँ असल मानिसको बास हुछ त्यहाँ कुनै विकास, उन्नति र प्रगति हुदैन रे २१ओं सताब्दीका भलादमीहरु बस्दछन् त्यहाँ अनेकौं विकास, उन्नति र प्रगति निश्चिय हुन्छ रे | के यी कुराहरु सत्य हुन् ? याद बोकेर पागल हुदै सज्जन हुदै; आफै बिस पिउदै बैधकोमा जादै उपचार गर्दै निको हुनु बाहेक यो जीवनमा अरु विकल्प के नै होला र ? के गर्नु हजुर २१ओं सताब्दीका भलादमीहरु चालचलन, ब्यवाहार, माया गर्ने तरिका अनि अरुको मुटुमा छुरा खोप्ने रोपेर आफु स्वच्छ हावामा आनन्दसंग निदाउनेहरु यस्तै हुदा रहेछन | राम्रा भनिएका भलादमीहरु यस्ता रहेछन यस्तो मानिसले अरुलाई चोट दिएर आनन्द लिदा रहेछन | हुन त जिन्दगी भनेको सुख र दुखको मेल भन्छन | जीवनमा दुख आएन भने के जिन्दगी र ? जीवनमा चोट आएन भने के जिन्दगी र ? जीवनमा आशु पाएन भने के जिन्दगी र ? मानिसले दुख पाएन भने अर्काको भावना कसरी बुझ्ने ? कसरी अर्काको भावनाको कदर गर्ने ?सम्मान  गर्ने ? कि ऊ जहिले अर्काको दुखमा रमाउन सकोस अनि आनन्दको सास फेर्न सकोस | यो जिन्दगीमा यी भलादमीहरु भन्छु किन तिमिहरुको सोच यति निच भएको के तिमिहरुले अरुको भावना बुझ्न सक्दैनौ | हे भलादमीहरु हो शारीरिक मायामा नफस समयले तिमीहरुलाई छिटै घात गर्ने छ | अनि बुझ अरुको मायालाई | भनेर त क लाग्ला र तिमीहरुलाई, अचेलक भलादमीहरुको मुखमा राम-राम बगलीमा छुरा हुन्छ |